Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat.

Zobacz Reportaż
Warsaw Off ART 2020
Zobacz katalog z edycji
Warsaw Off ART 2018-2019
Do pobrania niżej
previous arrow
next arrow
Slider
ARTYŚCI EDYCJI WARSAW OFF ART

21. Angelika Korzeniowska

Urodzona w 1987 roku, malarka, grafik, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.
W 2016 obroniła dyplom z malarstwa w pracowni Wojciecha Cieśniewskiego oraz z rzeźby, w pracowni Jakuba Łęckiego.
W latach 2008-2010 członkini Stowarzyszenia Autorów Polskich.

W świecie minimalizacji komunikatu emocjonalnego i powszechnego przekonania o wyższości myśli nad sferą emocjonalną, dostarczamy sobie cierpienia formułując dookoła uczuć komunikaty o racjonalnym wydźwięku ale obrane z przekazu emocjonalnego. Komunikat taki traci na autentyczności i nie ma mocy sprawczej wobec osób którym go przekazujemy. Komunikacja zamyka się na poziomie nieumiejętności, z jednej strony, ujęcia i uznania wagi uczuć danej osoby, z drugiej, niezdolności przekazania i obrony swoich uczuć w samym tylko języku, który nosiłby cechy merytoryczne a zatem zostałby uznany. Emocja traci wagę komunikatu, traci również swój język. W świecie prymatu racjonalizacji, emocjonalnie stajemy się jak Kay z baśni o królowej śniegu, owładnięci chłodem kontaktów międzyludzkich, uwięzieni w niezdolności porozumienia się na poziomie uczuć. Ciało staje się dla nas lodowym pałacem, klatką, ignorowane uczucia manifestują się ostatecznie na poziomie ciała, dając sobie wreszcie ujście i powodując destrukcję. Głównym tematem moich prac jest aleksytymia, zaburzenie oznaczające dosłownie – brak słów dla emocji, określane potocznie jako syndrom Królowej Śniegu. Traktując ten temat nie tylko jako jednostkę chorobową, ale jako problematykę, która, w szerszym kontekście, dotyczy współczesnego mi społeczeństwa, staram się znaleźć wyraz dla braku wyrazu, ekspresję w warunkach, gdzie jest ona formalnie ograniczona. Próbuję wprowadzić środki, które na wielu poziomach będą miały szansę być odczytane jako chłód, niemożność, ograniczenie – wnętrze milczącego człowieka u którego zniknęła ekspresja emocjonalna i którego psychika uzyskuje wyraz jedynie poprzez objawy somatyczne.

Reprezentacją moich obrazów jest wnętrze ludzkiego organizmu. Serca i czaszki malowane chłodno, ograniczoną kolorystyką właściwą zarówno dla pejzażu zimowego jak i dla obrazu rentgenowskiego. Tymi środkami staram się ukazać wnętrze zawładnięte symbolicznie przez królową śniegu, przemienione na skutek zetknięcia z chłodem.