Kolektyw Malarski Tobolewski@Ambroziak_2026

Piotr Ambroziak i Tomasz Tobolewski – gest, ekspresja i dialog

Na początku artyści dosłownie walczyli ze sobą na płótnie. Jeden z nich malował, a drugi wchodził w jego obraz, zamalowując to, co zostało wcześniej stworzone. Każdy kolejny gest był odpowiedzią na gest drugiego — czasem próbą przejęcia obrazu, czasem jego zniszczenia, a czasem przekształcenia w coś zupełnie nowego.
Z czasem ta artystyczna konfrontacja zaczęła przeradzać się w rozmowę. Artyści zaczęli dyskutować o tym, czy możliwe jest wspólne malowanie, w którym żaden z nich nie będzie walczył o dominację, ale pozwoli drugiemu artyście wpływać na własny język.

Ich pierwszym wspólnym tematem stała się apokalipsa — wizja rozpadu, końca znanego porządku i świata znajdującego się w stanie nieustannego napięcia. Apokalipsa była jednak nie tylko tematem przedstawienia, ale również metaforą samego procesu malowania. Obraz był wielokrotnie niszczony, zamalowywany i budowany od nowa, podobnie jak świat, który w ich pracach ulega rozpadowi, aby za chwilę narodzić się w innej formie.

Następnie pojawił się „Dylemat Odyseusza” — temat związany z wyborem, drogą, powrotem i pytaniem o to, jaką decyzję podejmuje człowiek, kiedy znajduje się pomiędzy różnymi możliwościami. Odyseusz stał się figurą człowieka uwikłanego w sprzeczności: pomiędzy pragnieniem powrotu a potrzebą dalszej podróży, pomiędzy bezpieczeństwem a ryzykiem, pomiędzy własnym celem a konsekwencjami podejmowanych decyzji.
Właśnie te dwa tematy — apokalipsa i dylemat Odyseusza — pozwoliły artystom przejść od początkowej konfrontacji do bardziej świadomego dialogu. Nie chodziło już tylko o to, kto „wygra” obraz, ale o to, co może powstać z ich różnicy.

Tak rozpoczął się ich wspólny eksperyment. Zamiast ustalać wcześniej, jak obraz ma wyglądać, zaczęli reagować na siebie w czasie rzeczywistym. Jeden gest wywoływał kolejny, kolor odpowiadał na kolor, a zamalowanie stawało się nie końcem, lecz początkiem następnej warstwy.
W ten sposób z początkowej walki narodził się dialog. Obraz stał się miejscem spotkania dwóch indywidualności, ale również przestrzenią napięcia, kompromisu, ryzyka i wzajemnego zaufania.

Ich wspólne malowanie nie polega więc na połączeniu dwóch stylów w jeden. Polega na rezygnacji z pełnej kontroli nad dziełem i zgodzie na to, że ostateczny obraz powstanie pomiędzy nimi — jako efekt ciągłej wymiany, konfrontacji i współpracy.

To właśnie napięcie między walką a dialogiem jest jednym z najważniejszych elementów ich wspólnego działania. Obraz staje się zapisem procesu, w którym dwóch artystów próbuje odpowiedzieć sobie na pytanie: czy można stworzyć dzieło razem, nie tracąc własnej tożsamości?
W tym sensie ich kolektyw nie jest prostym połączeniem dwóch artystycznych praktyk. To laboratorium wspólnego autorstwa, w którym zarówno apokalipsa, jak i dylemat Odyseusza stają się metaforami ich własnej pracy: rozpadu, wyboru, konfliktu, drogi i próby odnalezienia wspólnej przestrzeni.

Tomasz Tobolewski – Malarz, grafik i wykładowca akademicki, urodzony w 1973 r. w Zabrzu. W latach 1995–2000 studiował w ASP w Krakowie (Wydział Grafiki w Katowicach), uzyskując dyplom w Pracowni Druku Wklęsłego prof. Stanisława Kluski. W 2006 r. uzyskał stopień naukowy doktora sztuki, a habilitację w 2012 r. Jest wykładowcą w Instytucie Sztuki Wydziału Artystycznego Uniwersytetu Śląskiego w Cieszynie oraz w Katedrze Grafiki na Uniwersytecie w Ostravie (Czechy). Wyjątkową rolę w jego dorobku artystycznym zajmuje rysunek. Jest nie tylko podstawą warsztatu malarskiego, ale również samodzielną formą wypowiedzi.Laureat nagród, m.in.: Nagroda równorzędna na Triennale Grafiki Polskiej, Katowice 2015, Grand Prix na Biennale Grafiki Dry Point w Serbii (2011), Grand Prix na konkursie „Praca Roku” ZPAP Katowice, (2004), I nagrody Międzynarodowego Biennale Rysunku, Pilzno, (2004). Nagroda Prezydenta Miasta Wrocławia , Międzynarodowe Konkurs Rysunku, Wrocław (2006)

Piotr Ambroziak – Artysta sztuk wizualnych, kurator, pomysłodawca Festiwalu Sztuki Niezależnej „Warsaw off ART“. Aktywista, społecznik idący wciąż pod prąd. Studiował na Wydziale Grafiki i Malarstwa Łódzkiej Akademii Sztuk Pięknych. W 1996 roku obronił dyplom z wy-różnieniem w pracowni drzeworytu prof. Andrzeja Bartczaka (aneks z fotografii u prof. Ireneusza Pierzgalskiego). Uczeń prof. Juliusza Narzyńskiego w pracowni malarstwa. Stypendysta Ministra i Kultury z 1995r. Doktor sztuki Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu pod kierunkiem prof. Dominika Lejmana. Jego kontrowersyjna praca doktorska pt. „Siła wyczerpanego gestu“ wzbudziła dużo emocji, zwłaszcza zastąpienie gestu malarskiego świetlnymi neonami. Jak pisze artysta “to powstająca idea prapoczątku ruchu, który jak błysk neuronów daje impuls do ekspresywnego gestu. Gestu dłoni, która świadomie lub podświadomie pędzlem malarskim inicjuje ruch, mający swój początek i koniec, nadający pewne zakończenie ekspresji wewnętrznej”.